واگرایی مخفی در RSI؛ چرا روند ها را زود میفروختم؟
سال ها فقط به دنبال واگرایی های کلاسیک (Regular Divergence) برای شکار سقف و کف بودم. بارها شده بود که در میان یک روند صعودی قوی، یک پولبکِ کوچک رخ می داد و من با دیدنِ الگوهایِ تردید، پوزیشن لانگ را می بستم؛ اما قیمت بلافاصله بعد از آن سقف جدیدی می ساخت و من با حسرتِ جا ماندن، به چارت خیره می شدم. در یکی از همین معاملات روی جفت ارز یورو/دلار، دیدم که قیمت یک کف بالاتر ساخته، اما RSI یک کف پایین تر را ثبت کرده است. من فکر می کردم این سیگنالِ پایانِ صعود است و فروختم، اما بازار بلافاصله به سمت بالا پرتاب شد.
آن روز فهمیدم که دارم مفهوم واگرایی را وارونه می بینم. شروع کردم به بک تستِ دقیقِ واگرایی های مخفی (Hidden Divergence). متوجه شدم وقتی قیمت در یک روند صعودی، کفی بالاتر از کف قبلی می سازد اما اسیلاتور RSI یک کف پایین تر را ثبت می کند، این نه یک سیگنالِ چرخش، بلکه یک «فنر فشرده شده» برای ادامه روند است.
حالا دیگر با هر پولبکِ کوچکی از بازار فرار نمی کنم. این واگرایی ها برای من دیگر سیگنال خروج نیستند؛ بلکه بهترین نقطه برای ورود مجدد (Add-on) و محکم کردن جای پای پوزیشن های قبلی ام هستند. ترید کردن در جهتِ ترافیکِ اصلی، خیلی لذت بخش تر از تلاش برای پیش بینیِ پایانِ روند است.
