ابراهیم ختمی

چگونه عشق به ورزش مسیر زندگی‌ام را تغییر داد

همه‌چیز برای من با عشق به ورزش آغاز شد. از همان کودکی، علاقه عمیقی به خدمت به مردم و کشور داشتم که در نهایت راه خود را در دنیای ورزش پیدا کرد. همیشه باور داشتم که ورزش فقط یک رقابت نیست؛ بلکه فرصتی است برای رشد، برای کمک به دیگران و برای ساختن دنیایی بهتر. این باور بود که مرا به مسیر مربیگری و قهرمانی جهانی سوق داد.

مسیر آسانی نبود. چالش‌هایی مثل نبود حمایت مالی و هزینه‌های سنگین اعزام به مسابقات، بار بزرگی را به دوش من گذاشت. ولی هرگز تسلیم نشدم. ایمان داشتم که می‌توانم با تلاش و صداقت، به اوج برسم، حتی در شرایطی که همه‌چیز علیه من به نظر می‌رسید.

لحظه‌ای که شادی و غم تنها پنج ثانیه فاصله داشت

در یکی از مسابقات پاورلیفتینگ جهانی، یک اشتباه کوچک تجربه‌ای فراموش‌نشدنی را به من هدیه داد. به اشتباه در وزن پایین‌تر شرکت کردم و رکوردی زدم که فکر می‌کردم برایم مدال طلا به همراه خواهد داشت. برای چند ثانیه احساس خوشحالی و افتخار کردم، اما بلافاصله فهمیدم که وزن مسابقه به اشتباه حساب شده و باید رکورد اصلی خودم را در دسته درست ثبت می‌کردم. نتیجه؟ کسی دیگر مدال را برد و من فقط نظاره‌گر باقی ماندم.

این تجربه برای من درس بزرگی داشت. گاهی شادی و غم در زندگی فقط یک لحظه فاصله دارند. ولی این لحظات هستند که ما را می‌سازند، ما را قوی‌تر می‌کنند و به ما یاد می‌دهند که در هر شرایطی باید ادامه بدهیم.

ورزش برای من فقط رقابت نیست؛ بلکه خدمتی به مردم است

با اینکه توانستم به بالاترین سطح قهرمانی جهان برسم و مدال طلا را بدون دوپینگ به دست آورم، همیشه باور داشتم که ارزش واقعی ورزش در انسانیت و کمک به دیگران است. به همین دلیل تصمیم گرفتم برای کسانی که از نظر مالی توانایی پرداخت هزینه‌های مربیگری را ندارند، به‌صورت رایگان کار کنم. این همان درس بزرگان ورزش به من بود؛ اینکه وقتی به جایی رسیدی، باید دست دیگران را بگیری.

شاگردانم را به‌خوبی راهنمایی می‌کنم و همیشه معتقد هستم که صداقت، اصلی‌ترین ویژگی یک مربی است. اگر کسی نتیجه نگیرد، یا شاگرد اصول را رعایت نکرده یا علم مربی کافی نبوده. برای من، مربیگری فقط کمک به ساختن ماهیچه نیست، بلکه ساختن انسان‌ها و ایجاد تغییر مثبت در زندگی آن‌هاست.